Кога облаците ќе посегнат
по мене,
по небото и по земјата расфрлан,
тогаш јас земјениот
небесните ќе ги разберам.

Но секојпат се забoрава дека во таа амбиција белиот лист хартија не само што не ни е пријател туку има и мисија да не збуни да не втера во мисловен двобој од кој откажувањето е единствената опција да се продолжи со обичниот и предвидлив предходен живот.
За разлика од многумина јас не се страмам да објавам уште еден (кој знае кој по ред) почеток, нити да се откажам од него ако се покаже невреден за идеалот, за каузата, не се страмам да се досадувам и да ја бистрам мојата чаша вода...зашто е моја.
Нека не ве збунува воведот....иако можеби апстрактен, но опасно прецизен, носи болно реална порака.
Денес бев на погреб кај мајката на еден мој близок другар. Погреб како погреб...болно али сведоштво, за да се приземјиме и да не мислиме дека ќе живееме со орлите. Она што јас не можев да си го одговорам денеска а најверојатно брејкинг- поинт во новата сезона мисловни бури е – зошто во последниве 2 години сум бил на 6-7 погреби на 1 свадба и на ниедна крштевка?!?...Веќе подолго време по мермерот на мојот мал и не баш среќен град само машки или само женски друштва, кладилници полни млади потентни идиоти што чекаат да им се насмевне коефициентот...и полни летни тераси полни девојки кои чекаат да бидат заведени од пророштвото на талогот кафе. Старите умираат (со тоа што животниот век падна на 50-тина години и тоа е веке кртериум за старо) младите уживаат во придобивките на својот пасивен и меланхоличен хедонизам воопшто немајќи мака дали животот ќе го протуркаат сами, разведени, без деца или во најдобар случај едно, а некои помодерни очајни домаќинки можеби со неколку али посвоени.
А еве за да добиеме пореална слика, ќе го лишам текстов од минимумот лицемерие....и јас сум млад но не толку за да не можам да преземам одговорност по истото прашање...како и многу мои врсници (на постарите господ нека им помага) со тела кои вријат од живот, со дух кој и понатаму оборува рекорди во издрживост на искушенија....не успеваме да ја постигнеме најпростата работа која ни е предодредена за опстанок на нашата форма на живот – репродукцијата.
Малкумина искрени си ја признаваат слабоста, но повеќето кривинаши бараат изговори во економска стабилност, во политичка клима, во духот на времето, а нема да ме чуди и ако чујам во скоро дека на некој и цената на нафтата на светска берза му игра улога да се ожени и да има деца.
Просто кажано вака би изгледало.....мажите се жалат дека сите жени се курви, и не се достојни за нив, а уствари се опасни кукавици, без грам храброст да го осмислат својот живот и да го продолжат родот што го претставуваат, да ги оправдаат своте родители.... жените се жалаат дека не останале повеќе мажи што ќе ги усреќат, но всушност толку се уплашиле од раѓање што уште матките што не си ги зашиле, сонувајќи за некаков еманципиран живот на жената во слободното општество од сиот шлајм на сапунски опери и депонијата на вредности наречена Холивуд, сепак тврдо чекајќи го белиот мерцедес што ќе ги усреќи. Се на се, значи сме омлитавеле, сме се распапушлавиле, се претвораме во садови за ферментирање сперма, јајцеклетки и секакви секрети. При тоа сите се сложуваат дека требаат радикални промени, да но не во општеството туку во микрокосмосот наречен мозок, во нашите глави. При тоа надежта не нашето решене, предолгата надеж раѓа кукавичлук, а кукавичлукот трае многу подолго од болката на промените, на метаморфозата, преображението, на преродбата на постојните струења на живот.
Нема светски заговор против нас, нема тивка елиминација смислена од масонски друштва за македонскиот народ, нема глобални зделки за поробување на македонскиот народ (лесен и евтин на рака).
Обратна е перспективата...со тоа што не се раѓаме повеќе од што умираме самите си коваме заговори и саботажи на нашата цивилизација, јазик, култура, историја, со тоа што не се плодиме си ја планираме и спроведуваме нашата тивка елиминација, самите сме си џелати на глупоста наша, со тоа што не има насекаде по светот зборувајќи на сите јазици само не на македонски, оставајќи деца од мадагаскар до филипини само не од табановце до богородица, не прави робови по светот кој и не е така бел за нас...
Прекинувам со текстов можеби во недореченост, но во моменти на трнлив афект, и со претпазлив заклучок дека ваљда не треба да дојде некој нов медијатор од странство кој ќе ни организира семинари за да ни покаже како да правиме деца, дури не сме си рекле вечнаја памјат на сопствениот народ.

Бидна и тој ден...затропа исплатливоста од напорното студентско бубање на нашите профилирани врати...премиерот наш насушен ги одабра 44-те јавачи на идиотизмот во земјава...како му тргна на правителствово наше со идиотизми ме фаќа страв дека ќе треба да му посветам цел блог што повлекува дупло непреспани ноќи и уште толку испиено кафе на оваа сироштија налет тоа моите омилени литературни јунаци ќе треба да ги прогласам за технолошки вишок и да им се фрлам на гледање сеир на владините „стратегии“.

Во последно време хороскопот немилосрдно ми предвидува седење пред тв и конзумирање логика на македонски начин.

Напокон некој се досети и на рајата во земјава позната како студенти со посебен осврт на оние кои (секоја чест на момците посебно на девојките) кои младост оставиле меѓу ѕидовите на К(омплекс)Г(лупи)Ф(акултети) и на по некој Штулов. Специјално изработени признанија потпишани од владино мастило ги скрасија домовите на студентите и демек им ја осмислија егзистенцијата и иднината. Којзнае колку среќни сега ќе безделничат по креветите дома додека чекаат некој да ја процени нивната пофалница и дури се двоуми за кое работно место се најкфалификувани...дали да им даде позиција или да им ја итстапи својата фотелја..со неплатени сметки у рака, со зимска гардероба во лето, со имиџ - силум прилике - на радоста и нема крај...заеби друго пофалница си е пофалница...зошто ли го прескокна оној дел каде треба да им даде по некое чоколадо да ги потштипне по обравчината, да ги потапка по рамено и да им каже...Уф убави тие на премиерот...од тупкање по раме се зацврстува и се ојачува, па така се гради силна нација.А за работа - па работата го прави човекот, сеа тој ги напрај студенти...и луѓе ли да ги направи(?!) ...Баш ме интересира да треба да бирате емисија на Бојан13, Драган Вучиќ или репортажа за досетките на Николче што ќе одберете??

Од друга страна пак...што ли мислел фраерот што јурнал о голфот меѓу луѓено во жена парк??!...ако не можеш да им се придружиш прегази ги?!?... па каде брзал тој во сто саат насабајле башка во оваа недојдија...баш би сакал да ми се објасни...кој бизнис толку го чека па решил преку живи луѓе да стигне прв на целта?!? што не рипнал у собрание, па да реши еден од проблемите...како до помалку морони како него?... Видиш денес да ти било ден на пролетта а Бране немирен како пионерче пред заклетва не заспал од евоцирање спомени од радничка акција во Книнска краина(?!) и возбуда што наредниот ден го чека садење на егзотични дрва по Скопје со што ќе помогне во надминување на статусот на банана ФИРОМ во киви или манго ФИРОМ, исправен и горд како Бранко Црвенковски - Дуња, читајќи при тоа пригодна реч во фри стајл од која нас ни еректира далечинскиот во незапирлива потреба за смена на канал. Не и е лесно ни на оваа земја!

А замислете колку се збунети оние во ОН, ЕУ, Стејт Д Партментот, штом не знаат како да не викаат веќе кога не гледаат како сме се распослале во прогрес...се фарбаат порти, се преместуваат статуи, се менува дограма во школите и по некој седмосед у кабинетите, се чистат бољери од бигор, се тура доместос у wc-шољи...за ваква нација тесно било и ФИРОМ...сеа може се двоумат да не викаат Атлантида оти со ваков прогрес и многу арно не ќе е на арно. Јагуновце ради Рек - Битола баба го кради... Е сеа избега некое кило хероин од земјава, е па избега... подобро пиле во рака него хероин на граница.

А тек е среда!